Til hovedsiden
  Heim  >  Nytt 2018  2017  2016  2015  2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004 
 Des  Nov  Okt  Sep  Aug  Jul  Jun  Mai  Apr  Mar  Feb  Jan 

Nytt Apr 2015

Bøker i Bø
Tirsdag 28.

Vise-poesi
Onsdag 22.

Vatn, vatn
Tirsdag 21.

Fuglar i livet
Onsdag 15.

Tåka i april
Fredag 10.

Helge Rykkja i heilfigur
Onsdag 8.

Tirsdag 21. April 2015

Vatn, vatn

Ei stund (lenge) no har det vore mykje tørt, dvs tørrver, og det har samstundes (litt tilfeldig) vore ekstra fjære sjø med båtar liggjande på skrå landfaste. «Det er ikkje vatn i sjøen», sa ein om denne djupe fjæra to gonger i døgnet.

I vinter var det derimot ofte springflo og stormflo, det skulle vere vatn nok og meir enn nok av vatn for båtane og bryggene. Så det skiftar. På denne nettstaden har eg registrert og snakka om «tåke» og krigssoge og om poetiske fuglemotiv. Hittil denne månaden.

Men no er det altså lite regn, men for årstida heller varmt og solrikt på desse kantar. Dessutan snakkar folk som om vi her er blitt lova sommar på ære og samvit og momentant. Finver på NRK TV er sol, først og fremst sol, regn er ikkje finver. Kor kjem denne retten frå, retten til å gå inn i sommaren alt i april! Sommaren blei borte fort, høyrer eg alt enkelte seie ved ein kjøleg time. Sjølv tar eg gjerne ein regnskvett.

Eg vil seie ifrå på gata. Men gjer det ikkje. Eg blir irritert, men bit det i meg. Eit par sjeldne regnbyger denne månaden gjer ein heilt anna og vakker grøn farge på bakken og må da vere bra for oss mange. Kva er godt ver? Kven bestemmer det? Grøda gjer vel det.

Når vi gjekk på vidaregåande skole, da var ein skolekamerat av meg, Lars, interessert i teater og han var ekspert på Nordahl Griegs teateraktige dikt «Vand», som i våre dagar kanskje kunne tene som eit miljødikt. Nordahl Grieg hadde elles vore i Kina i 1927 og dekte borgarkrigen som journalist. Interiøret i det diktet skal vere levande internasjonalt frå «verdas lengste bar» i Shanghai. Ein merkar også - utover i diktet - Griegs bakgrunn som sjømann. Typografien uti «teaterdiktet» er lett modernisert her på nettet.


Solen kaster seg mot jorden,
som en drektig tigerinne
sprunget ut av rommets jungel,
glefsende mot blod i blinde.

Kvalt i dyrefavnens kvalme,
grusomt klebet fast til dypet
under lyset, under stanken,
under havnens tunge byrder
kravler langsomt men’skekrypet.
Hør hvor kuli-sangen raller!
Som et stønn av blod og svette
gisper det fra dokk og kai.
Det er sommer i Shanghai.

Gin and biter, gin and bitter!
Det er tett med folk i baren.
Langsmed skrankens rop og latter
glimter, gliser drikk ved drikk.
Sprengte uer-øyne svømmer
tunge i den hete disen,
stanser ved det dugg-grå glasset.
Gin and bitter, boy, be quick!

Vi har satt oss, borti mørket.
Landsmenn er vi, møtt her ute.
Jeg skal reise, han skal bli.
Han skal bli igjen med savnet,
mens han ser en annens øyne
alt får lys av Norges blåner…

Lucky devil, det er De.

Joda! Det er bra her ute,
ponnier og bil og boyer,
alltid plenty med halloi!
Det er bare denne lengs’len,
den en aldri kan få kverket;
Bring en gin and bitter, boy!

Vet De hva jeg lengter etter,
det som bare er å le av,
det jeg ofret år av livet
for å få, om det gikk an?
Det jeg tenker på om dagen,
det jeg griner for om natten,
det er vann!

Vann som renner, vann som risler,
vann om våren, vann om høsten…

Kan De fatte dette, mann?

Ikke slikt som her i Østen,
med sin råtne, gule snerke,
drivende av daue rotter,
som en stinkende kloakk.
Jeg kom fort på hospitalet
engang da jeg lot det skure,
ikke orket mer, og drakk.

Vann i Norge, vann av renhet, –
hvor en legger seg og drikker,
det er dét jeg tenker på.
Kanskje regner det så sakte.
Lyden siver ned i bekken
mellom bjørkene og lynget.
Kanskje ligger skodden grå.

Dette er det som jeg drømmer:
At jeg ligger der og slubrer.
Over begge håndledd strømmer
vannet fossende og kaldt.
Nevene har tak mot bunnen,
steinen gnures inn i kjødet,
dette harde svale presset. –
Jeg kan se og føle alt.

Boy, din slubbert! Gin and bitter -
Husker De hvordan det smaker,
susende i stryk fra breen,
men med saft av kratt og kjerr…
Brune røtter, nakne gråstein
sender med sin smak i farten –
kreklinglyng og tyttebær!

Alt er med i iskald renhet!
Hele vidden, hele luften
fosser vilt og stritt mot kjeften,
evig over all forstand.
Risler, fosser… drikk, la være!
Bekken er der, er der, er der.
Jeg er sjuk av alt her ute.
Herre Jesus, gi meg vann!