Til hovedsiden
  Heim  >  Nytt 2018  2017  2016  2015  2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004 
 Des  Nov  Okt  Sep  Aug  Jul  Jun  Mai  Apr  Mar  Feb  Jan 

Nytt Apr 2015

Bøker i Bø
Tirsdag 28.

Vise-poesi
Onsdag 22.

Vatn, vatn
Tirsdag 21.

Fuglar i livet
Onsdag 15.

Tåka i april
Fredag 10.

Helge Rykkja i heilfigur
Onsdag 8.

Onsdag 15. April 2015

Fuglar i livet

Kva er det vi høyrer når vi går ut? April er ikkje berre tåke og krig. Det er fuglesong eller fuglekvitter. Det er kommunikasjon. Også for oss. Ikkje minst på denne nye tida på året da vi her i landet byrjar på noko nytt. Fugle-klubbar lokalt registrerer artar som syner seg. Og for poetar som elskar det som flyg og manøvrerer og som har oversikt og som syng - - også for slike poetar er tida fin. Vel, poetar liker at egg skal bli lagt.

“Og vesle lerka ho hev det so”. Slik som lerka trur på vår, det blir det evig uttalt hos Per Sivle. Sjølv om lerker no har fleire alvorlege problem. Teksten “Småsporven gjeng i tunet” er i og frå Haugtussa, som blei skriven av Arne Garborg. Kor mykje har fuglane sams med menneska? Framleis kan vi ikkje svare fullt ut, men ser noko. Dette likeverdige interesserer også poetane, inkludert dei moderne poetane.

Både lundefugl og lerke er - hos den aller ivrigaste og ømmaste nolevande fugleskildraren av poetane, som er Kjersti Ericsson - utryddingstruga. Men menneska er ikkje like nære undergangen eller kva? Flink til å jamføre fuglelivet med menneskelivet er jo Geir Gulliksen i diktboka frå i fjor med tittelen Ung trost klokken fem om morgenen i en brusende alm. Men han gjer jamføringa på ein heilt spesiell og effektiv poetisk måte. Det er ikkje for ingen ting at boka hans til utlån kan stå på venteliste på biblioteka. Kva skjer til dømes her i diktet «(voksen spurv)»:




(voksen spurv)

I juli har ungene hans for lengst vokst opp
han har ikke kontakt med dem lenger
de sitter på ledningen der han pleide å sitte
nå er han for seg selv igjen
en langt mer voksen spurv enn han var i januar
med fettete frakk og mørk hette
han holder seg i nærheten av henne fortsatt
selv om hun har dannet par med en annen
han spriker med sjaskete fjær i nakken
han håper at noen skal komme å nappe i dem
plukke litt på ham og gjøre alt godt igjen
om morgenen roter han seg lenger bort enn han pleide
mot slutten av dagen flyr han utslitt hjem
tvinger seg til ikke å se på det fuktige gresset som yrer av mark
han veit at hun har spist ferdig for dagen
hun sitter og kaller på en ham som ikke er han
han kan høre at hun lager den samme lyden