Til hovedsiden
  Heim  >  Nytt 2017  2016  2015  2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004 
 Des  Nov  Okt  Sep  Aug  Jul  Jun  Mai  Apr  Mar  Feb  Jan 

Nytt Jun 2013

Tømmerhogst og musikk
Fredag 21.

Full røysterett
Tirsdag 11.

I sommarens soliga dagar...
Mandag 10.

Avantgardedikt (dada)
Torsdag 6.

Filosofifestivalen 2013
Onsdag 5.

Junikveld med Hoem og Aasen
Tirsdag 4.

Fredag 21. Juni 2013

Tømmerhogst og musikk

Ingen skriv naturdikt som tømmerhoggarar gjer. Underleg at ikkje enda fleire kroppsarbeidarar i vårt langstrekte land er på (trav) banen med dikta sine, når ein f.eks ser på kva for eit lykketreff NRKs enorme sending frå hurtigruta si lange vante ferd var. Eg er klår over at det urbane står høgt i kurs om dagen; men det finst også ein heilt motgåande tendens i liva våre, som vi på berget kan sjå på mange område, inkludert aukande forlagsdrift (og festivalstyring) konstituert ute i det divergerande landet.

Terje Tørrisplass bur i Hallingdal og skriv poesi frå eit arbeid som tømmerhoggar. Han debuterte i 2010 med diktsamlinga Eg bygger ikkje byar; i år gjev han ut ein oppfølgjar med diktboka Glenne. Her skal eg ikkje yte Tørrisplass rettferd, men berre nemne den siste utgjevinga og be dykk om å lese. Ved å sitere eit dikt (er langt ute i boka) som døme på skildringa til forfattaren:

DUGURDSKVIL MED DEBUSSY (ARABESQUE)


Eg rettar ryggen. Sju kubikk tømmer inn i dagsverket.
Kledd i eige salt. Klebrig
mot skuldrene.

Saga rusar ned.
Snør gjennom blodårer. Muskelvev.
Nervetrådar.

Trykkjer ned stoppknappen.

Eit klaveranslag.

Ei glenne i nevane
der meisene samlar seg i flokkar.


Ja, musikken viklar seg inn i kroppsarbeidet på ein musikalsk måte - og omvendt.

Eg held på og forskar på avantgarde-parolar og har ikkje all verdas tid om dagen til å omtale dei nykomne diktbøkene. Men når det gjeld ein av dei grunnleggjande parolane til den store klassiske avantgarden, nemleg kravet om meir nærleik mellom kunst og liv, så er Terje Tørrisplass sine skildringar ikkje mindre oppfyllande enn mange av dei urbane minimalistane sine skildringar er. Så ta derfor dette andre diktet, eitt litt lengre der både fly og skogsdrift er med:

GJENNOM SIKKERHEITSKONTROLLEN


Ein blank kalenderdag. Barfrosten sit i pannebrasken.
Ein kvass vind klemmer i nakkesvaien. På terminalen står eg
enno slepene nær.

Det luktar skog her, seier reisande.

Det er vinddraget
som ikkje kan halde tett om livsformer.

Eg har snødd inn i det. Trødd meg fast i det.
Her er mose nok til å gni sårheita ned i.
Himmel nok

mellom kronene
for eit klarert sjølvbilete.
Erfart og gjennomlyst

for alle reiser, alle avskjedar
alle mulege og umulege
heimkomstar:

Blafrande jerpe. Fallande gran.