Til hovedsiden
  Heim  >  Nytt 2018  2017  2016  2015  2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004 
 Des  Nov  Okt  Sep  Aug  Jul  Jun  Mai  Apr  Mar  Feb  Jan 

Nytt Sep 2010

Eldrid Lunden frå Naustdal
Lørdag 25.

Forfattartypar
Tirsdag 14.

Victoria Durnak flyttar
Søndag 12.

Conrad Nicolai Schwach 9/9
Mandag 6.

Landeplage av Lene Marlin
Onsdag 1.

Mandag 6. September 2010

Conrad Nicolai Schwach 9/9

Til Diktets Venner kjem Arild Stubhaug med foredrag om den norske diktaren Conrad Nicolai Schwach, ein svært interessant figur. Skien og Telemark har noko å gle seg til. Noko av det kjende ved han er songen som fungerte som norsk nasjonalsong før nasjonalromantikken og før Bjørnsons Ja, vi elsker, nemleg songen Mens Nordhavet bruser.

Schwach sin song byrjar som Bjørnsons med havet og kyststranda. Dannebrog er namnet på det danske flagget, og Danmark var Noreg i union med fram til 1814. I 1814 var Schwach 11 år, men han blei snart ei leiande diktarleg kraft. Teksten under er modernisert i ortografien.



Mens Nordhavet bruser mot fjellbygt strand,
og stolte erindringer vekker
om fedrenes ry, som til fjerne land
det bar på de nordiske snekker, -
o, nordmenn, sjunger til harpens slag
en sang for Norriges unge flagg!

Du blomster av palmen på fjellfast grunn!
skjønn est du at skue trefarvet,
det hvidene kors i den røde bunn
det har du av Dannebrog arvet;
men hjertebladet det mørkeblå,
fra frihetens marv måtte først utgå.

Fra himlen falt dannebrogsfanen ned,
blev tvillinglands-snekkernes smykke,
og stod gjennem sekler i krig og fred
omsvevet av heder og lykke.
Og flagg for Norrig! Stand evig så!
mist aldrig ditt hjerteblads høye blå!


Foredragshaldaren Arild Stubhaug har skrive biografi om Schwach for nokre år sidan, og eg kjenner Stubhaug som ein svært dyktig konikør og foredragshaldar. Til kvelden 9.september i Skien har arrangøren funni fram til eit haustdikt av Schwach, som eg siterer frå her lenger nede.

Arrangementet skal vere i FESTIVITETEN kl 19. Medverkande er Ola Otnes og Skiens Mannssongforeining.


Det er Høst i mit Nord
Over tilfrosne Jord
Farer Stormen og sukker og klager.
Bleg er Solen og svag;
Med hver kommende Dag
Mindker Lyset og Mulmet tiltager.

Det er Høst paa min Sti;
Rosens Blomst er forbi,
Uden Løv staaer igjen Tornegrenen.
Det har sneet i mit Haar;
Pulsen sagtere slaaer
Og ei meer svulmer Kraften i Senen.

Det er Høst i min Sjel;
Mer rig er den vel,
Ak! men faa af de Frugter er’ søde
Verden tykkes mig Kold;
Men bag Eensomheds Skjold
Jeg ved Lampen vil Vinteren møde.