Til hovedsiden
  Heim  >  Nytt 2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004 
 Des  Nov  Okt  Sep  Aug  Jul  Jun  Mai  Apr  Mar  Feb  Jan 

Nytt Nov 2008

Opphald ved Mao-sitat
Onsdag 26.

Formatet i litteraturen...
Torsdag 20.

Poesi og pengar
Mandag 17.

Dikt har plass på nettet
Fredag 14.

Tandempar Kim og Blatt
Søndag 9.

Vår Herres klinkekule
Lørdag 8.

Ein beat som gret (av glede)
Søndag 2.

Lørdag 8. November 2008

Vår Herres klinkekule

Erik Bye har late etter seg ein arv til oss, blant anna står songane hans etter han. Eg meiner at diktet Vår Herres klinkekule er eit viktig dikt i vår tid. Diktet er også blitt reist som monument i Kristiansand ved ei tilstelning 11.september 2002 , altså året etter terroråtaket på World Trade Senter.


Og i dag var vi på vanleg laurdag føremiddagskonsert på Legaten med koret Octopus. Koret inneheld mindre grupper, blant anna ein duo med Gerd og Liv, som song Vår Herres klinkekule til enkelt, men spenstig eige gitarakkompagnement. Slik det alltid er med gruppa Octopus, så høyrer da folk alltid teksten betre enn slik ein er van med. Og Erik Byes tekst blei ekstra sterk i deira versjon, løyst frå Byes sterke personlege vokale nærver.


Ja, teksten i Vår Herres klinkekule, kva med den? Her er f.eks fjerde (og siste) strofe i songen, utan besifring:


Det var vår egen Jord som var blitt borte, og marken lå der nattekald og våt.   

Og Gud gikk hjem og hutret i sin skjorte. Men jeg kan ikke huske om han gråt.   

Og vi som av den lille jord er båren og tror at intet teller uten den,

får drømme at Han leter mer i morgen og håpe at Han finner oss igjen.


Og dei to i koret - Gerd og Liv - song også ein Evert Taube, og dei to synte dermed kor mykje nytt liv det kan bli i ei eldre vise når songaren blir kvinne, «skifter kjønn», nemleg i tangoen Den gyllene fågeln (som byrjar slik):



På promenaden i Barcelona stad
Gick jag en dag i solen så nöjd och glad
Och vid min sida gick min Alida härligt
Vi var på bröllopstripp, det var rätt besvärligt

Plötsligt min ljuva kuttrande duva sa
Åh, en kanariefågel det vill jag ha
Strax till ett fågelstånd jag med henne gick
Och en kanariefågel i bur hon fick

(...)

(Alida kjem ned med eit barn seinare i visa.)