Til hovedsiden
  Heim  >  Nytt 2018  2017  2016  2015  2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004 
 Des  Nov  Okt  Sep  Aug  Jul  Jun  Mai  Apr  Mar  Feb  Jan 

Nytt Sep 2008

Kuiper med collager
Tirsdag 30.

Stein Mehren: Ordre
Søndag 28.

Profil - Attåt - Thörn
Onsdag 24.

Alle fugler små de
Tirsdag 23.

Forfattarsentrum
Søndag 21.

Tidsskriftdagen 2008
Mandag 15.

Hunden som person
Tirsdag 9.

Tirsdag 23. September 2008

Alle fugler små de

I fjor gav Gro Dahle ut diktsamlinga si med eit konseptuelt preg, mange konkrete fugleartar var presenterte gjennom boka, frå side 21 til side 108. Gro Dahle tar det vekslande forholdet mellom elskande menneske og jamfører med tilhøvet forfattaren har til diktet sitt, og på eit nesten montasjeaktig vis. Eg vil gjerne sitere og prøve ut noko som kritikaren Trond Haugen sa i Dagsavisen, med et sveip over lyriske høydepunkt (sitat):
Gro Dahles «Alle fugler» er kanskje årets mest etterlengtede diktsamling; det er hennes første siden «Hundre tusen timer» fra 1996. I mellomtiden har Dahle skrevet videre på sitt spennende barnebokforfatterskap, samt debutert som romanforfatter med «Huset i snøen» i 2006. «Alle fugler» handler i bunn og i grunn om forholdet mellom forfatter og leser, framstilt som et intenst kjærlighetsforhold som inkluderer både krangel og utroskap. Eller er det kanskje omvendt, spør man seg etter hvert som man leser; er det kjærlighetsforholdet som blir beskrevet som forholdet mellom en forfatter og hennes leser?
Dette spørsmålet frå Trond Haugen har ikkje gitt meg ro. For eg meiner at lesaren må få kunne lese både kjærleiksdikt og dikt om diktinga i Gro Dahles bok. Dette er både eit krav og ei bøn frå meg. Og eg skal sitere to utvalde dikt som står etter kvarandre på side 17 - side 18:


Noe av det første du får se,
er ryggen min forsvinne foran deg
og en sti av ord,
nei, ikke en sti,
en løype
over de vite viddene,
et skispor
over det lange strekket som arket kan tilby.
Jeg først, du etter
nedover arket i en slak bakke.
Alt er mulig. Alt står klart.
Det ubrukte arket lyser.


Dette var altså side 17 i boka, det neste diktet, på neste side, ønsker eg å lese som eit kjærleiksdikt, - det gjer no eg ( - og det vil sikkert mange med meg). Eg kan ikkje tru at forfattaren nektar meg det her:

Jeg vet ikke hva som skjer
når jeg plutselig ser skjorta di
løfte deg ut av mengden.
Og plutselig vokser et tre tvers gjennom meg.
Jeg kjenner deg helt inn i kjøttet,
kjenner deg inn i brusken rundt knoklene,
kjenner hvordan synet av deg trenger inn
i tredje og fjerde nakkevirvel.
Og så er det ikke deg. Bare skjorta di.
Hvordan jeg falmer mot en grå murvegg.
hvordan alle trær visner i alle trær.


Er dette «forholdet mellom forfattar og lesar», slik Trond Haugen stiller opp ein som hypotese for boka? Nei. Og heller ikkje er skildringa tilmåta tilhøvet melom forfattar og dikt, ikkje først og fremst. Les også f.eks ei avdeling i boka som startar med mottoet: «Turr turr, sier turtelduen», der kjem det fleire kjærleiksdikt (i rad). Men diktinga er, for all del, smart og konseptuelt (og montasjeaktig) gjort.