|
Filosofiske vers
Mandag 26. Mai 2008 |
|
|
Ein tendens i poesien er samlingar dikt konsentrerte i heilt saklege tema. Ingvild Burkeys diktbok frå i år, Den meste tenkelige av alle verdener, høyrer derimot til kategorien filosofiske vers, ved å «flytte inn» livet og verda... I det følgjande diktet liker eg det kraftige spennet som strofene trekkjer opp:
først da de legger barnet
i armene mine forstår jeg
at det er en motsetning
mellom tid og evighet
jeg sprer duken med blomster
og velter en vase
og sekundet etter blir det kveld
mens barnet drar
den lille vognen etter seg
syv skramlende stjerner
rundt et brølende colosseum
Jamen, i dette diktet er det det edle - og ikkje altfor vanlege - morstemaet som skuver og dreg lesaren opp til seg. Såre vers, er det ikkje? med ord som er målte ut - . Og vi liker at mora blir tematisert, at mora på ein måte er livet, tatt midt inne i showbusiness og hardaste underhaldning... Og morstemaet er for all del eit heilt sakleg tema ved diktet.
Eit dikt til frå Den mest tenkelige av alle verdener av Ingvild Burkey vil eg så straks sitere for nettet (lånt to boksider før diktet over, s 19). Dette er helst eit sårt og sakleg dikt om kontakt:
verden er ikke det rette ordet
jeg gikk inn mellom bøkene
det raslet som tørre blader
en gang likte jeg å kysse
men hvilken betydning har et barn
skogen av berøringer tynnes
idet jeg går inn
mellom kroppene ser jeg meg selv
komme tomhendt ut på den andre siden
|
|
|
|
|
|
