Til hovedsiden
  Heim  >  Nytt 2017  2016  2015  2014  2013  2012  2011  2010  2009  2008  2007  2006  2005  2004 
 Des  Nov  Okt  Sep  Aug  Jul  Jun  Mai  Apr  Mar  Feb  Jan 

Nytt Des 2007

Omsetjing, gjendikting, pådikting
Mandag 31.

Julekveld i skogen på ny
Onsdag 26.

Lykka, den store
Onsdag 19.

Alternative juledikt
Mandag 17.

Mot straumen
Mandag 10.

Ord, ord, ord...
Onsdag 5.

Mandag 17. Desember 2007

Alternative juledikt

Rett mange menneske er ute etter juledikt i desember, og dei søker på internett, noko eg registrerer som ein bølgje på teljeapparatet mitt... Somme kjem inn på Arild Nyquists vidgjetne dikt , som ikkje unngår ulike tolkingar på sin fart. No skal eg servere deg to dikt, to andre dikt, som eg skal kalle for juledikt, henta ut frå ein debuterande poet, Tyra Teodora Tronstad, og først dette fødselsdiktet:
Fødte på Aker sykehus en levende gutt


Noe ved kroppen din er så alene.
En gang skal du miste alt.
Snu deg i støvet,
lengte etter morgenen,
spenne noen fast,
forkaste en helgen,
legge brød foran noens føtter,
dundre fotballskoene i veggen.

Liste deg ut av min hud.

Dernest siterer eg diktet Hard årstid, frå eit par sider seinare i boka. Diktsamlinga har elles eit interessant konsept, der mykje samfunns-messig er sett gjennom ein gravferdkonsulent, og følgjeleg tar med eit breitt og forløysande personregister. Men akkurat i «julediktet» er det kamelen som står fram:

Inne i kamelen bryter verden sammen.
Dette dyret er geitas slektning,
kuas seige og langsomme tante.
Hun svelger det som stikker og brekker,
det som pisker i sterk vind.

I magene blir torner oppløst til mat.
Der kan kniver kapsles inn
og spiker bli en del av kjøttet.
Kamelen gjør verden om til kamel.
Å overleve lukter drøv.

Tittelen på boka er da absolutt gravferdskonsulentens tittel: Mandag morgen står de døde i kø. Konseptet med gravferdskonsulenten gjer at ein les dikta meir ut ifrå tematisk samanheng og derfor oftast realistisk, altså meir samansett enn ein elles ville ha lesi mange av dikta, t.d dette aller første i samlinga (frå Tyra Teodora Tronstad):
Dama med frakken


Du er borte. Det er eit kjenneteikn ved meg.
Det er ikkje raseri lenger, nå. Det er mest snø, regn
og blomsterbuketter før noen hiver dem.
Hånda som strakte seg langt ned i jorda
for å slippe taket i deg, har kanskje
gjort det.
Jeg vet ikke mye, jeg bare var der
uten protester av noe slag.
Med bukse, lue og lommetørkle.
Jeg var hun som holdt pusten,
dama med frakken,
hun som var søstera til ingenting.