Til hovedsiden
  Heim  >  Bøker  >  bjørka til Dahl ...  >  Dikt  Les om boka    << forrige    neste >>  

haugianarbøndene



Lærveskene og vasketøyet låg i bekken. Den eine veska etter den
andre, og det var gått mange år. Eg hadde sett nok av vasshjul og
klesvask i bekken

Huset var som ein konkylie; med erteblomar, ikkje skjøtta av
nokon havrebonde, erteblomar, sette i opninga

Det høyrdest eit dårleg elektrisk piano; likevel tonar. Her låg bort-
lagde ting, ting som var gløymde, eit overskot til fellesskapen, i eit
kyrkjerom for alle, opent ut, aldri låst. Ingen øydelegg dette

Pianisten stoppa opp. Det var som å skru av Norge Rundt, og eg
kunne ikkje lenger vinke til programleiaren og til arkitekten ved
vasshjulet

Lærveskene og tøyet låg i bekken, den eine veska etter den andre
i sikksakk. Da såg eg pianisten stå rett bak meg, det var Elena frå
Lørenskog, Elena Lasco, som kunne spele allting

Bak henne igjen - sto haugianarane på Tidemand si kostbare tavle
og forklarte: Vi er verkelege, vi er bønder, mest alle her er bønder.
Og vi lever nett slik som før. Eg såg på musklane deira og på djupe
furer i kinna, at dei likna skiskyttarar, likna på militære




Tyd draumane dine!