Til hovedsiden
  Heim  >  Bøker  >  Eit hus mellom andre  >  Dikt  Les om boka    << forrige    neste >>  

Den brutale, triste (ikkje Georges)


Eg har vel ikkje lært å le. Berre glise. Berre tulle. Det er ikkje det at eg er så dyktig til å smile.

*

Ei trist melding er eindimensjonal. Vi har nokre fakta:
Mennesket er brutalt. Dyra er brutale. Naturen er brutal. Det er ikkje berre det at gud er død, det er også det at så veldig mykje er brutalt.

Eg ser ikkje at den menneskelege naturen er ferdiggjort brutal. Men la oss likevel i utgangspunktet seie at han er slik. Kvifor er du da så trist? Er du ikkje sjølv bruttal? Kvifor da trekkje deg ut - eller ause det triste over menneska?

*

Mange i folket med dritjobbar har eg møtt, mange som det kan vere ein fest å vere saman med.

*

Eg trur ikkje visesongaren Georges Brassens kunne smile. Riktignok veit eg at han kunne få det til. Det ser eg på eit enkelt fotografi mellom ei lang rekkje alvorlege.

Han var pen, det er ikkje det. Og han sette opp eit lystig tempo i visene mange gonger. Men han høyrest alvorleg ut på platene. Og den gongen i -63 då eg såg han synge for heimbyen på scena i Sète, hadde han meir enn nok med å føre ut den lange rekkja av vers. Å spele gitar utan opphald var eit arbeid å passe. (Innimellom etter som fem konserttimar gjekk, drakk han vatn frå ein karaffel plassert på eit bord ved sida av bassisten.) Han var son av ein murar, og det kunne du nesten sjå på han, atletisk. Til og med etter konser-tane skreiv han namnet sitt med ei alvorleg, men ikkje trist, mine. Eg skjønar lite kvifor Alponse Bonnafé skriv: L'homme qui rit, det vil seie «Mannen som ler»? Han meiner kanskje heller: Han som driv gjøn.

*

Kor blind er eg? Heller ikkje Juliette Greco smilte. Få smilte.